sancho

Τρίνινταντ & Τομπάκο

2006-06-11T03:42:00.000+03:00

Ο Σάντσο λείπει σε μυστική αποστολή στη Γερμανία...

Υπάρχω

2006-06-05T17:43:00.000+03:00

Ζούμε σε έναν κόσμο που τίποτα δεν αλλάζει. Από τότε που ξεκινήσαμε, ως και τώρα και πέρα από το τώρα, έχουμε κάποια χαρακτηριστικά που είναι πανομοιότυπα και δε θα αλλάξουν ούτε και όταν έρθει το τέλος του κόσμου.
Η αχαριστία είναι ένα από τα χιλιάδες. Η ευγνωμοσύνη είναι δύο απ’τα χιλιάδες. Δεν έχω καμία όρεξη να σκεφτώ και τα άλλα χιλιάδες μείον δύο.
Γίνομαι αγγελιοφόρος για τη Δουλτσινέα. Μεταμορφώνομαι σε σύζυγο και πατέρα προσωρινά για την Τερέζα μου και τα παιδιά μου και γυρίζω πιστός ακόλουθος του Δον Κιχώτη.

Οι συναναστροφές μου με κάνουν και νιώθω περίεργα. Σάμπως και περνάς τον εαυτό σου για ποιητή καημένε Σάντσο; Αχ, Βαγιαζίτ, αχ καλέ μου σοφέ, αχ Δον Κιχώτη τι μου κάνατε... Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ξανά έτσι. Τί μου κάνατε;

Αφιερωμένο

2006-05-31T18:08:00.000+03:00

- Θα σου πω και εγώ μια ιστορία, Βαγιαζίτ.

«Ήταν ένας μικρός Μεξικάνος που γνώρισε μια μικρή Μεξικάνα.
Πάνω στο μεθύσι του μια μέρα της είπε: Σ’αγαπώ.
Αυτή φοβήθηκε και γι’ αυτό του είπε: Σ’αγαπώ.
Τότε αυτός άρχισε να της πηγαίνει δώρα. Η μικρή Μεξικάνα δεν ήξερε τι να κάνει και άρχισε να του πηγαίνει και αυτή δώρα.
Αυτός της πήρε ένα τριαντάφυλλο, αυτή του πήρε ένα κουταβάκι.
Αυτός της πήρε ένα ποδήλατο, αυτή του πήρε ένα σακάκι.
Μια μέρα της είπε: ‘ Όταν σου είπα σ’αγαπώ ήμουν μεθυσμένος, αλλά το εννοούσα.’
Αυτή του είπε: ‘ Όταν σου είπα σ’αγαπώ ήμουν φοβισμένη, αλλά το εννοούσα.’
Μετά από αυτό ο καθένας τράβηξε το δρόμο του και δεν γνωρίζω αν ξαναβρέθηκαν ποτέ, αλλά στο μικρό μεξικανό έμεινε το κουτάβι που μεγάλωσε και έγινε ένας υπέροχος σκύλος, ενώ στη μικρή μεξικανή έμεινε το ποδήλατο και ένα υπέροχο τριαντάφυλλο που δε μαράθηκε ποτέ».

Μαλακία η ιστορία σου μου είπε ο Βαγιαζίτ.

Το Φανάρι

2006-05-29T14:51:00.000+03:00

Έφτασα στο Πουέμπλο Νουέβο. Συνόδευα τον τρελάρα που έλεγε εκείνα τα αλαζονικά ποιήματα. Τελικά κάνω καλή παρέα με αυτόν τις τελευταίες δυο μέρες. Τον λένε Βαγιαζίτ.
Δεν είναι και τόσο κακός. Κρατούσε ένα φανάρι. Εγώ ο πονηρός τότε θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει και πήγα να κάνω τον έξυπνο:
- Ω μέγα Βαγιαζίτ, εσύ δε μου είπες ότι εσείς οι σοφοί βλέπετε και ξέρετε τα πάντα, και ότι μπορείτε να βλέπετε ακόμα και στο σκοτάδι;
- Ναι παιδί μου Σάντσο, μιλάς την αλήθεια..
- Τότε γιατί κρατάς αυτό το φανάρι;
- Για να μην πέσουν οι άλλοι επάνω μου Σάντσο...

Παιδιά

2006-05-24T13:42:00.000+03:00

Συχνά πυκνά νοσταλγώ τις μέρες που περιπλανιόμασταν με τον Δον Κιχώτη.
Να, μια μέρα μου 'χε πει κάτι που το φυλάω σα θησαυρό.
Είχαμε σταματήσει να φάμε σε ένα πανδοχείο. Γύρω μας παίζαν ανέμελα παιδάκια. Τα χαζεύαμε και γελούσαμε. Είχαν ζωντάνια, σπιρτάδα, τρέλα. Κοίταξα τον Δον και δεν τον αναγνώρισα. Το πρόσωπό του είχε φωτιστεί, ήταν και αυτός ένα από τα παιδιά. Σηκώθηκε και άρχισε να παίζει μαζί τους. Και αυτά μαζί του...Όταν γύρισε ήταν ξαναμμένος και αλλόφρων. Με κοίταξε με το παιδικό του βλέμμα, και μου είπε:
Φίλε μου Σάντσο, εμείς παιδιά έπρεπε να είχαμε γίνει, τί γίναμε ιππότες...

Εγώ Εσύ Εγώ

2006-05-19T15:56:00.000+03:00

Νομίζω ότι ο δρόμος που ακολουθώ βγάζει στο Πουέμπλο Νουέβο. Πάντα ήθελα να το επισκεπτώ αλλά δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω ξανά τη γεμάτη φασαρία ζωή. Εδώ έξω στην ερημιά άλλωστε γνωρίζω τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους.
Σήμερα μοιράστηκα το ταπεινό μου γεύμα με έναν ακόμα τρελάρα.
Δε μίλαγε πολύ αλλά που και που μου απήγγειλε κάποια ποιήματα που είχε γράψει :

Δόξα σε μένα. Πόσο θαυμάσια είναι η μεγαλοπρέπειά μου.

Το άλλο:

Πήγαιν’ απ’ το Θεό στο Θεό,
Μέχρι που φώναξε ο Θεός μεσ’ από μένα
Σε μένα:
Ω συ εγώ.

Τον κοίταζα με ένα μείγμα απέχθειας και θαυμασμού και σκεφτόμουν ότι για να λέμε και την αλήθεια, και εγώ θαυμάζω τον εαυτό μου καμιά φορά. Τι γενναίος που φάνηκα. Και τι κομψός που δείχνω πάνω στο Ροσινάντε! Όλοι νομίζω το κάνουν.
Και η κατσαρίδα σίγουρα θαυμάζει τον τρόπο που σέρνεται...

Όνειρα κυνηγοί

2006-05-16T14:59:00.000+03:00

Εκτός του ότι φοβάμαι πολύ με όλα αυτά που βλέπω έχω αρχίσει και βαριέμαι και λίγο...
Σκέφτομαι να γυρίσω σπίτι μου. Τί να κάνω; Άνθρωπος είμαι έχω ανάγκες, φοβίες, ανασφάλειες..
Χθες το βράδυ όμως είδα ένα όνειρο που με έκανε να ξυπνήσω τρομαγμένος και για ακόμη μια φορά προβληματισμένος για το μέλλον μου.
Είδα λοιπόν τον Δον Κιχώτη... Οι τύψεις επειδή τον εγκατέλειψα με κυνηγάνε και στον ύπνο μου πια... Ήταν καβάλα στο Ροσινάντε... Όλα καλά μέχρι εδώ. Όμως δεν είχε την κανονική του μορφή. Είχε ένα τεράστιο ράμφος, και τώρα που ανακαλώ όλο το όνειρο.... ναι, ναι ήταν ολόκληρος ένα πουλί... Μου φώναξε στη γλώσσα των πουλιών αλλά εγώ κατάλαβα. Ήθελε να πάω κοντά του. Άρχισα να τρέχω προς το μέρος του άλλα δεν τον έφτανα εύκολα. Όταν τον έφτασα, έβγαλε μια άγρια κραυγή, πέταξε πάνω μου και άρχισε να με τσιμπάει με το ράμφος του στο κεφάλι. Ούρλιαξα από τον πόνο και άρχισα να τρέχω πανικόβλητος. Ε, εκεί ξύπνησα. Είδα και μια κουκουβάγια εκεί δίπλα και συγγνώμη αλλά χέστηκα πάνω μου. Αισθάνομαι σαν το μαθητή που αποκεφάλισε το δάσκαλό του. Μήπως για αυτό είδα αυτό το όνειρο; Προς το παρόν δεν πάω πουθενά. Εδώ θα μείνω. Μπορεί να μην είμαι σοφός όπως κάποιους άλλους, αλλά πρέπει και εγώ να σκεφτώ...

Το Ξίφος

2006-05-14T02:04:00.000+03:00

Κρύφτηκα πίσω από κάτι θάμνους να παρακολουθήσω τι συμβαίνει. Πρέπει πάντα να παίρνεις τις προφυλάξεις σου, ιδιαίτερα όταν είσαι δειλός. Στο ξέφωτο είναι δύο άντρες, που σίγουρα δεν είναι από εδώ γύρω. Έχουν περίεργες φάτσες. Πρέπει να έχουν έρθει από πολύ πολύ μακριά. Ο ένας είναι ηλικιωμένος και κρατάει ένα πελώριο και πανέμορφο ξίφος, ενώ ο άλλος είναι νεαρός και στέκεται σε στάση προσοχής. Ο μεγάλος μιλάει :

- Παιδί μου, είσαι 10 χρόνια κοντά μου. Σε αγάπησα σα γιο μου. Σου έμαθα ότι ήξερα για την τέχνη του ξίφους. Νομίζω ότι είσαι έτοιμος. Κατέχεις πια όλα τα μυστικά του σπαθιού αλλά και το μυαλό που χρειάζεται για να το χειριστείς. Σου παραδίδω λοιπόν το γενναίο μου ξίφος και σύντροφο. Έχει κόψει πολλά κεφάλια. Πάρ’ το και χρησιμοποίησέ το σοφά και με σύνεση.

Ο νεαρός τον κοίταξε όχι παραπάνω από μία στιγμή. Το βλέμμα του δεν πρόδιδε ότι την επόμενη ακριβώς στιγμή θα άρπαζε το ξίφος και θα το κάρφωνε με τόση μανία στο λαιμό του δασκάλου του. Το κεφάλι υποχώρησε απαλά από το υπόλοιπο σώμα και έπεσε στο έδαφος.

- Σε ευχαριστώ δάσκαλε. Θα θυμάμαι τα λόγια σου...

Ο Άρχοντας Σάντσο

2006-05-12T13:03:00.000+03:00

Αν είναι έτσι οι σοφοί γέροντες τότε εγώ είμαι ήδη κυβερνήτης. Τρελάρα...
Λοιπόν, πήρα το δύσκολο δρόμο. Δεν πάω στη Δουλτσινέα. Δεν πάω όμως ούτε στην Τερέζα. Τι τρέλα και αυτή. Πήρα τον τρίτο δρόμο που δεν έχω ιδέα που οδηγεί. Και τώρα είμαι μόνος και φοβισμένος. Αυτός ο γέροντας φταίει. Με σύγχησε και δεν ήξερα που να πάω. Ώχου θεούλη μου, που θα καταλήξω; Από την άλλη όμως είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Ακολούθησα για μια φορά τον δικό μου δρόμο. Ναι! Θα φτιάξω τη δικιά μου ιστορία. " Ο Σάντσο Πάντσα και οι περιπέτειές του". Ωραία ακούγεται. Και γιατί όχι; Τι παραπάνω έχει ο Δον Κιχώτης; Γιατί να είμαι κυβερνήτης ενώ μπορώ να τα έχω όλα δικά μου; Η Τερέζα μπορεί να περιμένει. Ο Κιχώτης τα βγάζει πέρα και μόνος του. Ανοίξτε δρόμο για τον άρχοντα Σάντσο Πάντσα! Ααααααααααααιχχχ!! Ποιοί είναι αυτοί οι περίεργοι; Πάω να κρυφτώ. Μανούλα μου από που γυρίζουν πίσω;

το σταυροδρόμι

2006-05-07T16:45:00.000+03:00

Έφτασα σε ένα σταυροδρόμι. Τρεις δρόμοι ξεκινάνε με τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις.. Ο ένας οδηγεί στη Δουλτσινέα. Ο άλλος στην Τερέζα μου. Ο τρίτος δεν έχω ιδέα. Ακριβώς στη μέση κάθεται ένας παράξενος γεράκος. Ας σταματήσω για λίγο.

-Γειά σου γέροντα...

-Φύγε όπως ήρθες...

-Γιατί ευγενικέ Πατέρα με διώχνεις; Είμαι ένας απελπισμένος καβαλάρης.. Κανονικά στο γαιδαράκο μου θά πρεπε να βρίσκομαι αλλά... Άσε με να σου πω το δράμα μου... Έχω ερωτήσεις. Δείχνεις να κατέχεις τεράστια γνώση. Δε θέλεις να συμβουλέψεις έναν χαμένο;

- Άντε λέγε αλλά γρήγορα, έχουμε και δουλειές...

- Τι δουλειές μπορεί να έχεις γέροντα; Δείχνεις απαλλαγμένος από τέτοιες έγνοιες...

- Λέγε παληκάρι μου, να τελειώνουμε...

- Που να πάω γέροντα;

- Από εκεί που ήρθες.. Δε σού 'πα;

- Μα.. από που ήρθα;

- Α, τίποτα δεν ξέρεις... Κάνε τις σωστές ερωτήσεις τότε...

- Εεε... ποιός είμαι; Αυτή είναι η σωστή ερώτηση; Τη βρήκα; Τη βρήκα;

- Παιδάκι μου, δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να σε βοηθήσω. Δεν ξέρω και τόσα πολλά...

- Μόνον αυτό. Πού να πάω;

- Από 'κει πού 'ρθες...

- Δείξε στην τύχη μια κατεύθυνση, μα την ευχή!!!

- Προς τα εκεί...

- Μα εκεί δεν έχει δρόμο...

- Ε, τότες εκεί...

- Αϊ στο καλό, θα πάω από ...μμ εδώ.

- Μπράβο παιδί μου, σοφή επιλογή... Εις το επανειδείν...

Μου κλέψανε το γάιδαρο!

2006-05-07T15:07:00.000+03:00

Μου κλέψανε το γάιδαρο! Μου κλέψανε το γάιδαρο! Μα πως είναι δυνατόν; Δίπλα του ήτανε δεμένος ο Ροσινάντε, το περήφανο άλογο του Δον Κιχώτη και αυτοί οι λωποδύτες κλέψανε το γαιδαράκο μου! Είχαμε πέσει να κοιμηθούμε μετά από ακόμα μια περιπέτεια που είχαμε με κάτι κρατούμενους που ήθελε να απελευθερώσει ο Δον από τα δεσμά τους. Τι τό 'θελε; Σίγουρα κάποιος από αυτούς τον βούτηξε. Ο Δον βέβαια μου υποσχέθηκε ότι θα μου χαρίσει τρία όμορφα γαιδουράκια αλλά σαν τον γαιδαράκο μου κανένα! Σα να μην έφταναν όλα αυτά, ανέλαβα και μια αποστολή. Ο αφέντης μου έγραψε ένα συγκινητικό γράμμα για τη Δουλτσινέα και με διέταξε να της το παραδώσω. Έτσι βρίσκομαι τώρα πάνω στον Ροσινάντε και κατευθύνομαι προς τα εκεί. Μα.. τι κάνω; Νομίζω ότι ήρθε η ώρα... Δεν αντέχω άλλο... Αλλάζω πορεία ευθύς αμέσως και γυρίζω σπιτάκι μου στη γλυκειά μου Τερέζα. Ως εδώ.
Αλλά πως να τον αφήσω; Πριν από μια ώρα που τον άφησα έκανε 3 κωλοτούμπες γυμνός για να έχω και άλλες τρέλες να διηγηθώ στην Δουλτσινέα όταν φτάσω. Και τί θα της πω;
Που να πάω; Θεοί!! Βοηθήστε με...

Στο Πανδοχείο

2006-05-04T14:41:00.000+03:00

Μπήκαμε σε ένα πανδοχείο να περάσουμε τη νύχτα. Είχαμε φάει πάλι τις ψιλές μας από κάτι περαστικούς "μάγους" (τι μάγους, ταξιδιώτες ήταν οι άνθρωποι) και έπρεπε οπωσδήποτε να ξεκουραστούμε και να γιατρέψουμε τις πληγές μας. Τα προβλήματα δεν έλειψαν ούτε εκεί. Ο Δον Κιχώτης την έπεσε στην κόρη του ξενοδόχου (όχι ανήθικα, αλλά με κάτι ασυνάρτητους λόγους), ξύπνησε ο άνθρωπος και άρχισε να μας δέρνει και αυτός. Τελικά ηρεμήσαμε και όταν ξαναπέσαμε για ύπνο ο Δον μου ζήτησε να του φέρω μερικά υλικά για να φτιάξει το βάλσαμο του Χεροδύναμου που θα μας γιάτρευε από όλους τους πόνους. Το έφτιαξε, το ήπιε, και κοιμήθηκε σαν πουλάκι. Από περιέργεια κατέβασα και εγώ όσο είχε απομείνει, αλλά αλίμονο, μου ήρθαν φοβεροί πόνοι και πέρασα φριχτή νύχτα. Όταν ξυπνήσαμε, ο Δον Κιχώτης ευχαρίστησε τους ανθρώπους και έφυγε χωρίς να πληρώσει βέβαια αφού γι' αυτόν μας φιλοξένησαν σε έναν πύργο. Εμένα δυστυχώς με πρόλαβαν και έφαγα ένα ξύλο και έναν εξευτελισμό μέχρι που βαρέθηκαν και με άφησαν να φύγω. Θα τους περιποιηθώ όταν θα έρθει η ώρα... Θα θυμούνται άραγε τότε ότι ξυλοφόρτωσαν έναν κυβερνήτη; Εγώ θα το θυμάμαι...

Αλφα Βήτα 8

2006-05-02T00:18:00.000+03:00

Μερικές φορές η ζωή σε συνεπαίρνει και δεν προλαβαίνεις να ασχοληθείς με μικροπράγματα όπως το ημερολόγιό σου. Άλλωστε τί θα γράψεις εκεί μέσα αν δεν έχεις την πρώτη ύλη... Ίσως όμως και να μην είναι μικροπράγματα. Από αυτά κρατιέμαι και δεν λιποτακτώ όλες αυτές τις μέρες που βλέπω τον Δον να παραφέρεται... Τώρα τελευταία σκαρώνω και κάτι ποιηματάκια.

Άλφα, Βήτα, Γιώτα, Νι,
Δέλτα, Κάπα, Ξι και Χι
-
Θήτα, Λάμδα, Πι, Ψι, Ρο
Ταυ, Ωμέγα και οκτώ.

...Μπα, λέω να τα παρατήσω

Η Επαλήθευση

2006-04-24T23:47:00.000+03:00

Καθίσαμε να ξαποστάσουμε σε μια πέτρα...
Τότε μού 'ρθε και ρώτησα τον Δον Κιχώτη :
- Τι έχει μάθει η εξοχότητά σας μέχρι τώρα για τη ζωή;
- Φίλε μου Σάντσο, αυτό που γνωρίζω στα εξήντα μου, το γνώριζα εξίσου καλά όταν ήμουν είκοσι χρονών. Σαράντα χρόνια μιας μακράς και ανώφελης εργασίας επαλήθευσης*...
- Και ποιό είναι αυτό άρχοντά μου;
Κοίταξε ευθεία μπροστά και βυθίστηκε σε μία σιωπή που δε γνωρίζω πόσο διήρκησε γιατί τα βλεφαρά μου έγιναν βαριά, έκλεισαν, και ο ύπνος με πήρε φυσιολογικά.

Μάχη

2006-04-19T22:28:00.000+03:00

Όταν ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι φυσικά και ήμουν φοβισμένος. Δεν περίμενα όμως ότι με τις τρέλες του άρχοντα Κιχώτη θα κινδύνευαν και οι ζωούλες μας! Το τι περάσαμε σήμερα δεν περιγράφεται...Ένα μικρό καραβάνι αποτελούμενο απο 2 καλόγερους, 4 καβαλάρηδες, 2 υπηρέτες και μια άμαξα που κουβαλούσε μια κυρία απ' τη Μπισκάγια εμφανίστηκε από το δάσος και ο Δον έχασε πάλι τα λογικά του. Οι καλόγεροι του φάνηκαν μάγοι που είχαν κλέψει μια πριγκιπέσα και την είχαν φυλακισμένη μέσα στην άμαξα. Την άμαξα παραδόξως δεν την πέρασε για κάτι άλλο. Απλή άμαξα. Τους επιτέθηκε παρ' όλο που προσπάθησα να τον αποτρέψω και μετά από πάλη και μάχη με όλους- καβαλάρηδες, υπηρέτες καλόγερους,άμαξα,ακόμα και μένα- βγήκε κερδισμένος, αν και χτυπημένος. Πάλι καλά που δε σκοτώθηκε κάποιος. Έτσι όπως το πάμε όμως..Έφαγα και εγώ ο καημένος τις ψιλές μου..Ο Δον ήταν βέβαια πιο σοβαρά. Χρειάστηκε να τον περιποιηθώ λίγο. Αλλά το έκανα με μεγάλη προθυμία και ευχαρίστηση.Δεν έχεις τη δυνατότητα να βοηθάς ανθρώπους τέτοιας αρετής και γενναιότητας κάθε μέρα...Ας κοιμηθώ λιγάκι τώρα...Ποιός ξέρει τί μας περιμένει αύριο...

Κοντέσα Τερέζα

2006-04-17T15:33:00.000+03:00

Η συμφωνία που έκανα με τον Δον λέει ότι θα γίνω κυβερνήτης κάποιου νησίου της αυτοκρατορίας που θα ιδρύσει και αν δεν βρούμε νησί υπάρχουν πολλά βασίλεια όπως της Δανιμαρκίας ή της Σομπραντίνας που περιμένουν κυβερνήτη. Η Τερέζα μου βέβαια δεν φαίνεται πολύ έτοιμη για βασίλισσα, όμως για κοντέσα καλή είναι...Τα παιδιά μου θα γίνουν πριγκιπόπουλα και.. μα..ποιοι είναι αυτοί που πλησιάζουν; Και γιατί ο Κιχώτης τους κοιτάει με τέτοιο βλέμμα; Θεέ μου, όχι πάλι....

Διάλειμμα

2006-04-11T01:02:00.000+03:00

Είναι τώρα δυο τρεις μέρες που έχουμε αράξει με το Δον και κάνουμε μεγαλεπήβολα σχέδια για το μέλλον και τον κόσμο. Θα επιστρέψουμε σύντομα στη δράση...Είναι προφανές...

Το Κράνος

2006-04-06T16:26:00.000+03:00

Μέχρι σήμερα όποιος μας έβλεπε δεν καταλάβαινε αυτομάτως ότι είμαστε παλαβοί. Ε, από σήμερα χάσαμε και αυτό το προνόμιο...Ο Δον Κιχώτης έκλεψε από έναν μπαρμπέρη τη λεκάνη του και τη φόρεσε στο κεφάλι σαν κράνος! Του ήρθε ξαφνικά η ιδέα ότι η λεκάνη αυτή είναι το μυθικό κράνος του Μαμπρίνο! Έτσι, τώρα πια, δε χρειάζεται να μας μιλήσει κανείς για να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά. Έχω πειστεί μέχρι και εγώ!Είμαστε για τα σίδερα...Μήπως να φορέσω και εγώ τίποτα στο κεφάλι; Τα μαρουλόφυλλα μου ταιριάζουν πολύ και μου θυμίζουν έντονα στέμμα...Εμπρός καλέ μου γαιδαράκο! Εμπρός Ροσινάντε! Η βασιλεία μας περιμένει! Οι αδικημένοι τούτου του κόσμου μας χρειάζονται!

Η Μάσκα

2006-04-03T13:22:00.000+03:00

Έχοντας αφήσει πίσω μας το δύστυχο Πάκο, αρχίσαμε πάλι την περιπλάνησή μας. Ο Δον Κιχώτης σταμάτησε σε κάποια στιγμή και με φώναξε κοντά του. Κατέβηκε από το άλογο πράγμα που κάνει μόνο όταν πρόκειται να πει ή να κάνει κάτι πoλύ σοβαρό. Αυτή τη φορά όμως δεν κατάλαβα τίποτα από αυτά που μου είπε :
- Βλέπεις τη μάσκα που φοράω Σάντσο ;
- Όχι Δον, δεν φοράτε καμία μάσκα ..
- Τη φοράω φτωχέ Σάντσο.. Μόνο που ενώ οι άλλοι φορούν συνήθως μια μάσκα για να μεγαλώσουν αυτό που διαθέτουν, εγώ τη φοράω για να το μικρύνω...

Στο Χαδάρ

2006-03-31T00:37:00.000+03:00

Ξυπνήσαμε και αφού περπατήσαμε 7 ώρες με τον ήλιο να μας μαστιγώνει,φτάσαμε στο Χαδάρ όπου μένει ο ..μονόφθαλμος γίγαντας ονόματι Πάκο. Βρήκαμε το σπίτι του με μεγάλη δυσκολία, (αφου δε μας έλεγε ο ίδιος που μένει) και εκεί με περίμενε μια μεγάλη έκπληξη. Ο Πάκο αφού χαιρέτησε άψυχα τη γυναίκα και τα παιδιά του, με πήρε παράμερα και μου ζήτησε να συνεχίσει μαζί μας. Προσπάθησα να τον μεταπείσω λέγοντας του διθυράμβους για την αξία και τη ζεστασιά της οικογένειας,αλλά αυτός ήταν ανένδοτος. Σκέφτηκα προς στιγμή να του παραχωρήσω τον άχαρο ρόλο μου, αλλά όχι! δεν είμαι τέτοιος εγώ. Στο κάτω κάτω η αριστοκρατική θέση περιμένει μόνο εμένα όταν τελειώσει όλη αυτή η παρωδία. Ο Δον Κιχώτης στο μεταξύ έτρωγε σπιτικές νοστιμιές και έπαιζε με τα παιδιά. Βασιλιάς στο θρόνο του...Ναι λοιπόν, θέλω να είμαι κοντά του.Και ας είναι παλαβός. Όχι κύριε Πάκο. Θα μείνετε εδώ, στην οικογένειά σας. Η Ιστορία έχει χώρο μόνο για δύο ανθρώπους. Τον Δον Κιχώτη ντε Λα Μάντσα και τον σύντροφό του Σάντσο Πάντσα!

Αυνανισμός

2006-03-29T15:21:00.000+03:00

Κατά τις 4 τη νύχτα, ξύπνησα με μια φοβερή δίψα και κατευθύνθηκα προς το ποτάμι. Εκεί βρήκα τον Δον να κάθεται γονατιστός και να μουρμουράει..Πλησίασα αθόρυβα και είδα με μεγάλη μου έκπληξη ότι ο Δον αυνανιζόταν φωνάζοντας ακατάληπτα πράγματα μαζί με το όνομα της Δουλτσινέας! Τρομοκρατήθηκα και έφυγα γρήγορα μη με δει..Λίγο πιο πέρα όμως, κοντοστάθηκα και ξέδωσα και εγώ σκεπτόμενος τη γλυκειά μου Τερέζα...Άχαρη η ζωή του Δον Κιχώτη και του φτωχού Σάντσο Πάντσα...

27 Μαρτίου

2006-03-27T16:35:00.000+03:00

Τι μέρα και αυτή!
Στο δρόμο για το Χαρέλα συναντήσαμε έναν τύπο πολύ παράξενο..Όταν μιλούσε σε εμένα κοίταζε τον Δον,και όταν μιλουσε στον Δον κοίταζε εμένα!Αυτός δεν φαινόταν να καταλαβαίνει ότι κάτι πάει στραβά.Ούτε ο Κιχώτης φυσικά.Αυτός νόμιζε ότι ο τύπος ήταν ένας μονόφθαλμος γίγαντας και αφού φοβήθηκε και ετοιμάστηκε για επίθεση στην αρχή, μετά τον λυπήθηκε και προσφέρθηκε να τον πάει στο σπίτι του.Τώρα τον σέρνουμε μαζί μας και ένας θεός ξέρει προς τα που πηγαίνουμε!Που έχω μπλέξει ,μα τους θεούς!Δεν καθόμουν σπιτάκι μου με τη γυναικούλα μου..!

Η Πλήξη

2006-03-25T14:18:00.000+02:00

Σήμερα ο Δον Κιχώτης δεν έκανε τίποτα..Ούτε κυνήγησε πάπιες, ούτε επιτέθηκε σε ανεμόμυλους και απλά πορευόμασταν όλη μέρα. Θα ήθελα να πω επιτέλους! ή ευτυχώς!, αλλά δε μου βγαίνει..Βαρέθηκα σήμερα..Ας κάνει τις τρέλες του και ας ρεζιλευόμαστε..Έχει γούστο έτσι...

Γυναίκες

2006-03-24T13:42:00.000+02:00

Χθες το βράδυ με ξύπνησαν οι φωνές του Δον Κιχώτη..Ψηνόταν στον πυρετό και παραμιλούσε στον ύπνο του για μια γυναίκα..Φώναζε για μια γυναίκα!Αυτό πια πάει πολύ..
Τις γυναίκες δεν τις ξεχνάν ούτε οι τρελοί!Μόνο εγώ ο φτωχός Σάντσο Πάντσα είμαι μόνος μου τόσο καιρό και έχω ξεχάσει και παρατήσει τη γυναικούλα μου για νά'μαι με αυτόν τον παλαβιάρη!Δε νομίζω ότι θα μείνω για πολύ ακόμα μαζί του.

Οράματα

2006-03-23T13:51:00.000+02:00

Κατάφερα να κοιμηθώ μόλις 2 ώρες. Ο Δον άρχισε να φωνάζει και να τρέχει πάλι. Φώναζε: Ψάχνω ανθρώπους! Ανθρώπους!Του λέω εγώ δε σου κάνω? Μου λέει εσύ είσαι σπουργιτάκι! Τι να του πω!? Φαίνεται τρελός και σίγουρα είναι, αλλά όταν τον κοιτάζω στα μάτια μου φαίνεται ότι είναι ο μόνος που ξέρει την αλήθεια και μπορεί να βγάλει ένα συμπέρασμα από αυτό το αχούρι(αγγούρι) που λέμε ζωή..Ίδωμεν...

ερωτήματα

2006-03-22T16:56:00.000+02:00

Προχθές κατεβαίναμε την πλαγιά Dos Murallas και ο Δον άρχισε να τρέχει σαν παλαβός και να κυνηγάει μια πάπια..Οι άνθρωποι μας κοιτούσαν και γελούσαν..Ντρέπομαι τόσο πολύ..Αλλά νομίζω ότι αυτός ο τρελός μπορεί να με οδηγήσει σε κάποιον θησαυρό..
Να συνεχίσω να τον ακολουθώ?

Εν αρχή...

2006-02-15T14:16:00.000+02:00

Έχουμε πήξει από Δον Κιχώτες. Θα ήθελα να είμαι και εγώ ένας Δον Κιχώτης αλλά δεν καταφέρνω να είμαι ούτε ο Σάντσο Πάντσα...